null

Wybitne dzieła architektury sakralnej na szlaku Warszawskich Konserwacji

Drukuj otwiera się w nowej karcie

Sobotni spacer w całości poświęcony jest zabytkom sztuki sakralnej. Dwie kolejne budowle zachwycają historią i formą architektoniczną.

Kościół pw. św. Anny, Kostki Potockiego 18

 

Początki parafii wilanowskiej sięgają XIII wieku, jednak pierwszy murowany kościół został ufundowany przez Augusta Czartoryskiego dopiero w 1772 r. Podczas zakrojonych na wielką skalę prac remontowych w latach 1857-1870, prowadzonych z inicjatywy kolejnych właścicieli dóbr wilanowskich, Aleksandry i Augusta Potockich przez Henryka Marconiego, zostaje m.in. wygrodzony murowanym ogrodzeniem teren kościoła. Zlokalizowane zostają na nim stacje drogi krzyżowejw formie przestrzennych kapliczek zwieńczonych wspartymi na doryckich kolumnach tympanonami. W każdej ze stacji znajduje się terakotowa płaskorzeźba przedstawiająca scenę męki Chrystusa nieznanego autora, których konserwacja została zrefundowana ze środków m.st. Warszawy. Podczas prowadzenia prac konserwatorskichnad płaskorzeźbami okazało się, że konieczna jest zmiana planu działania, ponieważ początkowe założenia wskazujące na to, że pierwotnie były one polichromowane, okazały się błędne. Po zdjęciu licznych warstw kolorystycznych wyłoniły się plastycznie opracowane płaskorzeźby o wysokim poziomie artystycznym. O braku polichromii świadczyły również ciemne nawarstwienia wskazujące, że płaskorzeźby były przez długi czas eksponowane w naturalnej barwie gliny. Zadecydowano o pozostawieniu kolorystyki materiału, rekonstruując jedynie partie pozłoty, która miała być wykonana w XIX w. Prace objęły również strukturalne wzmocnienie terakoty oraz rekonstrukcję brakujących form rzeźbiarskich. Ostatnim etapem prac było scalenie kolorystyczne powierzchni płaskorzeźb.

 

 

Kościół pw. św. Elżbiety, Przyczółkowa 29

 

Historia parafii i kościoła w Powsinie sięga 1398 r. Drewniana konstrukcja pierwszego kościoła została zniszczona najprawdopodobniej podczas potopu szwedzkiego. Lokalizacja pierwotnej świątyni wyznaczyła miejsce dla kolejnej drewnianej, a następnie murowanej budowli.Niewielką, jednonawową świątynię według projektu Józefa Fontany ufundowała w 1725 r. Elżbieta Sieniawska, właścicielka klucza wilanowskiego. Pod koniec XIX w., z inicjatywy kolejnej już właścicielki dóbr wilanowskich Aleksandry Potockiej, podjęto decyzję o rozbudowie. Zaledwie po 30 latach przystąpiono do kolejnych prac, skupionych na przedłużeniu naw w kierunku wschodu. Rozebrano wtedy dwie wieże, pochodzące z XIX w. i nadano nowy neobarokowy kształt elewacji, która przetrwała do dzisiaj. Autorem projektu tej przebudowy był wybitny architekt Józef Dziekoński, twórca licznych realizacji w duchu historyzmu m.in. kościoła Najświętszego Zbawiciela w Warszawie. Dotacja przyznana w 2018 r., pokryła część kosztów związanych z remontem elewacji frontowej i tylnej, których alarmujący stan spowodowany był m.in. podciąganiem wilgoci, zanim wykonana została izolacja fundamentów. Konieczne było także zlikwidowanie innych skutków zawilgocenia, w postaci wysoleń powodujących łuszczenie się warstw tynku, szczególnie w partii cokołu lub w okolicach pasa obróbek blacharskich. Pracom konserwatorskim zostało poddane również pomieszczenie skarbca znajdującego się po północnej stronie prezbiterium.

Zobacz galerię (7 zdjęć)