null

Smaki dzieciństwa. Bar Barbakan

Drukuj otwiera się w nowej karcie

Odbudowane Stare Miasto powstało jako osiedle mieszkaniowe. W kamienicach zaprojektowano mieszkania z bieżącą wodą i c.o., a w parterach wszelkiego rodzaju sklepy i lokale usługowe. Jednym w nich był bar mleczny Barbakan przy ul. Mostowej.

Podłoga z białych i czarnych kafelków.

Oryginalna podłoga z lat 50. XX wieku w barze mlecznym Barbakan. Fot. BSKZ

Oryginał z czasów odbudowy Starówki

Wnętrze baru Barbakan jest jednym z niewielu zachowanych na Starym i Nowym Mieście z czasów odbudowy. Lokal ma więc bardzo dużą wartość zabytkową. Powinien być w odpowiedni sposób chroniony, a oryginalne elementy jego wystroju zachowane. Nie tylko ze względu na walory historyczne, ale także sentymentalne. Przez dziesiątki lat do tego miejsca przychodzili warszawiacy i turyści, aby zjeść typowe dla barów mlecznych potrawy - naleśniki, pierogi, kopytka. 

Wystrój z lat pięćdziesiątych XX wieku 

Ściany baru mlecznego do ponad połowy wysokości zostały wyłożone białymi ceramicznymi płytkami z przedstawieniami zwierząt w kolorze niebieskim. Przypominają sławne kafelki z Delft. Płytki dekorowane były ręcznie przez studentów Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem prof. Bohdana Urbanowicza. Ceramiczna okładzina ścian obramowana jest drewnianymi listwami. 
Posadzka na parterze wykonana została z małych kwadratowych białych płytek, pomiędzy którymi rzadko umieszczono płytki czarne.  W innych częściach lokalu podłoga jest lastrykowa. 

Na suficie znajduje się drewniany strop pełniący funkcje czysto dekoracyjną. Przytwierdzony jest do niego harmonizujący z przyjętą stylistyką żyrandol. Bar ma dwoje oryginalnych drzwi.  W pozostałych otworach zachowały się tylko historyczne ościeżnice. W oknach i drzwiach znajdują się oryginale kraty.

Remont pod kontrolą konserwatora

W opinii Biura Stołecznego Konserwatora Zabytków podczas remontu baru Barbakan nie może dojść do zniszczenia lub uszkodzenia zabytkowych elementów. 

Prace przy takich elementach, jak drewniany strop i inne drewniane elementy wystroju, ceramiczne posadzki i okładziny, powinni prowadzić konserwatorzy zabytków z odpowiednimi uprawnieniami. Po zakończeniu renowacji zabytkowe wyposażenie powinno być także w należyty sposób eksponowane. 

Stołeczny konserwator zaleca aby kolorystyka ścian w części ogólnodostępnej, powyżej okładziny ceramicznej była dobrana po badaniach stratygraficznych. Posadzka ceramiczna nie może być w żaden sposób przysłaniana. Kamienica, w którym na parterze mieścił się bar znajduje się w rejestrze zabytków od 1965 roku. 

Wnętrze z półokrągłymi oknami i drewnianym sufitem.
Zobacz galerię (4 zdjęć)
Drzwi z szybkami.
Biało-niebieskie płytki na ścianie.