null

Odnowione sgraffita i uruchomiony zegar

Drukuj otwiera się w nowej karcie

Po oficjalnym otwarciu (06.04.2019 r. godz.: 11:00) spotkajmy się przy kolejnych dwóch odnowionych zabytkach przy Rynku Starego Miasta 4 i 8 oraz Piekarska 20.

Rynek Starego Miasta 4 i 8

Dwie kamienice, widniejące obecnie pod numerami 4 i 8, jak większość zabudowy staromiejskiej, powstały w XV wieku. Kilkukrotnie przebudowywane i rozbudowywane przez kolejnych, zmieniających się na przestrzeni wieków właścicieli. Obecny wygląd kamienice zawdzięczają powojennej odbudowie w latach 1952-53 według projektów Stanisława Kamińskiego (nr 4/6) oraz Jana Idzikowskiego (nr 8), zachowującej wygląd z 1873 r. Na elewacjach zrealizowano w 1953 r. sgraffita przedstawiające legendę o bazyliszku, wykonane przez Krystynę Kozłowską i Grzegorza Wdowickiego. Sgrafitta pod nr 8 są autorstwa profesora Jana Seweryna Sokołowskiego, Zofii Kowalskiej i Jacka Sempolińskiego.

 

W 2018 r. wyremontowano fasady obu kamienic. W trakcie prac konserwatorskich uzupełniono uszkodzone fragmenty elewacji i zabezpieczono przed niszczącym wpływem środowiska. Na podstawie badań stratygraficznych i dokumentacji fotograficznej odtworzono stonowaną kolorystykę elewacji z czasów odbudowy, przy zastosowaniu tynków barwionych w masie. Przeprowadzono kompleksową konserwację sgraffita dekorującego elewacje kamienic. Przy Rynku Starego Miasta 8 na podstawie odnalezionej archiwalnej dokumentacji projektowej z czasów dobudowy, zrekonstruowano bardzo zniszczoną postać umieszczonego z lewej strony kompozycji grajka oraz odtworzono pierwotny rysunek muzykanta (z prawej strony kompozycji), który był znacznie zniekształcony na skutek wcześniejszych nieprawidłowych działań konserwatorskich. Poddano konserwacji także wykonane z piaskowca obramienia okien i portali oraz stolarkę okienną.

 

Piekarska 20

Na działce zajmowanej obecnie przez trzykondygnacyjny budynek, będący siedzibą Muzeum Rzemiosł Artystycznych i Precyzyjnych, pierwotnie znajdował się drewniany budynek mieszkalny, który został wzniesiony najprawdopodobniej w połowie XVII w. W drugiej połowie XVIII w. wzmiankowany jako dworek będący własnością krawca Tomasza Wernera. W miejscu starego dworku wzniesiona została kamienica będąca od 1852 r. własnością Grymowskiego (lub Grejnowskiego?).

 

W XIX i XX w. budynek wielokrotnie zmieniał właściciela. Kamienica została zniszczona w 1944 r., ale zachowały się mury do wysokości I piętra, które jednak rozebrano przed odbudową. Obecny budynek wzniesiono w latach 1959-61. W parterze elewacji południowo-zachodniej odsłonięty został fragment muru obronnego, na którym można zauważyć pogrubioną spoinę rozgraniczającą fragment muru pierwotnego od uzupełnienia zaprojektowanego przez prof. Jana Zachwatowicza. W górnej części umieszczono mechaniczny zegar z charakterystyczną mozaikową tarczą projektu Wacława Makowskiego. Mozaika skomponowana z fragmentów ceramicznych odpadów porcelitu, symbolizuje układ słoneczny.

 

Na tarczy umiejscowiono znaki zodiaku wykonane z miedzianej blachy, cyfry i wskazówki zegara z blachy złoconej płatkami złota oraz przedstawienia czterech faz księżyca z blachy cynkowej. W latach 2017-2018 budynek przeszedł gruntowny remont obejmujący wymianę dachu i lukarn oraz remont elewacji wraz z konserwacją mozaikowego zegara.

Zobacz galerię (4 zdjęć)