null

Odbudowa Warszawy - Jan Bieńkowski (1899-1969)

Drukuj otwiera się w nowej karcie
Jan Bieńkowski (1899-1969)
Jan Bieńkowski (1899-1969)

 

Praca w Biurze Odbudowy Stolicy

Od 1946 r. pracując w Wydziale Architektury Zabytkowej Biura Odbudowy Stolicy Jan Bieńkowski zajmował się zabezpieczaniem i odbudową wypalonego pałacyku Królikarnia na Mokotowie, który po remoncie został zaadaptowany na Muzeum Xawerego Dunikowskiego. Rysunki rekonstrukcji budynku Jan Bieńkowski wykonał we współpracy z architektką Krystyną Kognowicką.

W latach 1948-50 opracował projekty zabezpieczenia i odbudowy kamienic przy ul. Krakowskie Przedmieście 29 i 53. W 1950 r. przystąpił do projektowania rekonstrukcji wypalonego budynku Poczty Saskiej przy ul. Trębackiej 2. Przy jej odbudowie odtworzył formy późnobarokowe na podstawie przekazów ikonograficznych (w końcu XIX w. obiekt był częściowo przebudowany).

Odbudowa Starego Miasta

W latach 1952-53 współpracował przy odbudowie Rynku Starego Miasta z architektem Mieczysławem Kuzmą . Były to projekty adaptacji kamieniczek na stronie Zakrzewskiego na cele mieszkalne z usługami w parterach. Bieńkowski pracował nad planami istniejącej do dziś restauracji „Pod Bazyliszkiem” oraz zakładem fryzjerskim pod nr 1, gdzie z oryginalnego wnętrza pozostały sztukaterie w sieni. W sklepie z porcelaną (obecnie z bursztynem) zachowały się również oryginalne sztukaterie na suficie i na ścianach.

W latach 1953 - 1954 Jan Bieńkowski pracował z architektami Wacławem Podlewskim i Anną Czapską przy stronie Kołłątaja Rynku Starego Miasta. Wspólnie opracowali plany kamienicy nr 21, 21a, mieszczącej kawiarnię (już nieistniejącą) i restaurację „Pod Krokodylem”, a także apteki w kamienicy pod nr 17, której wnętrze stosunkowo dobrze zachowane zostało ostatnio wpisane do rejestru zabytków.
Praca w ministerstwie i dla miasta

Po rozwiązaniu BOS w 1951 r. Jan Bieńkowski pracował w Ministerstwie Kultury i Sztuki, w Urzędzie Konserwatorskim m.st. Warszawy, w Miastoprojekcie (Stolica-Wschód i Stolica-Śródmieście). Do przejścia na emeryturę był zatrudniony jako starszy projektant w Miejskim Biurze Projektów. Za wieloletnią pracę otrzymał w 1953 r. nagrodę państwową II stopnia.

Notka biograficzna

Jan Bieńkowski urodził się w Piotrkowie Trybunalskim 5 (lub 7) lutego 1899 r. W 1918 r. rozpoczął naukę na Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej.

Jeszcze przed ukończeniem studiów brał udział w wojnie bolszewickiej 1920 r. Dyplom uczelni otrzymał w 1928 r., specjalizując się w konserwacji zabytków. Wkrótce wyjechał na Śląsk, do Katowic. Zatrudnił się w Wydziale Komunikacyjno-Budowlanym Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego, gdzie projektował domy mieszkalne oraz budynki użyteczności publicznej. W 1929 r. objął posadę kierownika Biura do spraw Udziału Województwa Śląskiego w Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu.

Pracował również w Państwowych Zakładach Wodociągowych na Górnym Śląsku. Sporządzał wówczas projekty domów mieszkalnych, budynku administracyjnego, portierni oraz hali maszyn dla stacji pomp i filtrów w miejscowości Maczki. Prowadził także nadzór architektoniczny nad budową tych obiektów.

Opieka nad śląskimi zabytkami i kurortem

 

Na Śląsku razem z Eustachym Chmielowskim inwentaryzował zabytkowe obiekty, głównie kościoły. W 1933 r. otrzymał uprawnienia budowlane. W latach 1933 -1935 piastował stanowisko architekta w Krynicy-Zdroju, dla której wcześniej, bo już w 1928 r. opracował przepisy budowlane. Dotyczyły one zarówno zagadnień urbanistycznych rozwijającego się kurortu, ale i potrzeb ludzi przyjeżdżających tam po zdrowie.
W 1936 r. wrócił do Warszawy. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r. Podczas okupacji pracował w różnych firmach budowlanych oraz w Wydziale Budowlanym Zarządu Miejskiego.

Jan Bieńkowski zmarł w Warszawie 6 lutego 1969 r., pochowany jest na cmentarzu Powązkowskim.

Opracowała Urszula Zielińska-Meissner.

Bibliografia i opracowania: Polski Słownik Biograficzny Konserwatorów Zabytków (online); A. Nitsch, Leksykon architektów i budowniczych Polaków i cudzoziemców w Polsce działających, W. 1988, s. 84—85; J. Bieńkowski, Stolica  "Skarpa Warszawska" 1946, nr 14; M. Kwiatkowski, Królikarnia, Warszawa 1971, s. 76; J. A. Chrościcki, A. Rottermund, Atlas architektury Warszawy, Warszawa 1977; Zimomysł Starkiewicz, Miejscowe przepisy budowlane opracowane przez rzeczoznawcę budowlanego Komisji Zdrojowej w Krynicy inż. arch. Jana Bieńkowskiego, lekarza zakładowego w Krynicy dra Wacława Graba-Łęckiego oraz inż. Józefa Krówkę, wiceburmistrza miasta Krynicy, na zasadzie art. 405 ustawy budowlanej z dnia 16 lutego 1928 r. (Dz.U.R.P. Nr 23 poz. 202). (w:) Almanach Muszyny, 2005 r.