null

Inwentaryzacja pracowni artystycznych: zdjęcia, wywiady i… intuicja

Drukuj otwiera się w nowej karcie

Zajmowanie się inwentaryzacją sztuki współczesnej i nowoczesnej to prawdziwe wyzwanie nawet dla doświadczonego specjalisty. Jest to praca z żywą sztuką i przestrzenią, którą zachowuje się także na fotografii czy wideo. Pracownie świadczą o charakterze tworzących w nich artystów, którzy aranżowali i przekształcali je na swoje potrzeby, tworząc niepowtarzalne miejsca.

Kobieta układa na półce segregatory.

Na zdjęciu inwentryzacja w pracowni.

Zespół inwentaryzatorów we współpracy z Fundacją Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, zajmuje się inwentaryzacją trzech warszawskich pracowni artystycznych. Prace obejmują spis dzieł sztuki oraz dokumentację fotograficzną i rysunkową samych pracowni. Projekt „Inwentaryzacja i edukacja po Warszawskich Pracowniach Artystycznych” jest realizowany dzięki dofinansowaniu Biura Stołecznego Konserwatora Zabytków m.st. Warszawy. 

Klasyczna forma - inwentaryzacja obiekt po obiekcie

Każde katalogowanie rozpoczyna się od wywiadu z właścicielem spuścizny - artystą lub jego spadkobiercą - oraz wstępnego rozpoznania miejsca. Na tej podstawie ustala się, jaka metoda inwentaryzacji będzie najwierniej przedstawiała twórczość. W przypadku większości pracowni system polega na sporządzeniu dokumentacji fotograficznej wszystkich prac znajdujących się w pracowni, zebranej w formie kart inwentaryzacyjnych. Zdjęcia poprzedza przypisanie obiektom numeracji, która w przyszłości ułatwi identyfikację dzieł.  Schemat nadawania numerów dostosowany jest do charakteru twórczości - inaczej wygląda on przy inwentaryzacji medali czy płaskorzeźb, a inaczej przy opracowaniu twórczości malarskiej. 

Pracownia Rechowiczów jako wyzwanie

Są jednak wyjątki od tej reguły. Należy do nich pracownia małżeństwa Hanny i Gabriela Rechowiczów, która jest opracowywana w ramach projektu. Nie poddaje się ona klasycznej formie katalogowania. Twórczość tych artystów, a zwłaszcza Hanny Rechowicz, nie wyraża się w samodzielnych obiektach, ale w kompozycjach. Trudno wyznaczyć ich ramy - czy są to pomieszczenia, czy cały obiekt architektoniczny jako jedno dzieło, a może w pomieszczeniu znajduje się wiele różnych kompozycji? 

Inwentaryzatorki musiały wykazać się intuicją i umiejętnością dostosowania formy pracy do spuścizny.  Za najważniejszy element uznały wywiad z artystką. Dzięki niemu, dowiedziały się, jak należy rozumieć jej sztukę, czy można ją konserwować, zachowywać, transportować. Zdobyły wiedzę o woli artystki co do postępowania z jej dziełami w przyszłości. Kolejnym krokiem w pracowni Rechowiczów było sporządzenie dokumentacji fotograficznej pomieszczeń i opis materiałów stosowanych przez artystów. 

W projekcie „Inwentaryzacja i edukacja po Warszawskich Pracowniach Artystycznych” zinwentaryzowane zostaną spuścizny po czterech artystach, zgromadzone w trzech pracowniach – Hanny i Gabriela Rechowiczów, Mariana Nowińskiego oraz Jerzego Chojnackiego. 


 

Inwentaryzacja medali.
Zobacz galerię (4 zdjęć)
Kobieta układa na półce segregatory.
Kobieta wykonuje zdjęcie zabytku.