null

Historyczne szkoły warszawskie – cz. 2

Drukuj otwiera się w nowej karcie

Jednym z priorytetów II Rzeczypospolitej był rozwój oświaty. W latach 30. w Warszawie przyspieszyła budowa nowych szkół. Powstawały budynki nie tylko funkcjonalne, ale także ładne, projektowane według zasad modernizmu.

Wejście do szkoły.
 

Drugim gmachem szkolnym, który przedstawiamy w naszym cyklu jest Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego. Budynek zasadniczo różni się od opisanej poprzednio na naszym portalu, powstałej prawie dekadę wcześniej, historyzującej bryły liceum im. S. Batorego.
Gmach szkoły u zbiegu ulic Łęczyckiej i Wawelskiej, zaprojektowany w duchu funkcjonalizmu przez Tadeusza Nowakowskiego, otwarto w 1932 roku. Obiekt miał pomieści do 420 uczennic, bowiem szkoła będące spadkobierczynią prywatnej pensji, była gimnazjum żeńskim.

Szkoła z wzornika

Jak pisze Joanna Giżejewska, autorka karty ewidencyjnej obiektu znajdującej się w zasobach Biura Stołecznego Konserwatora Zabytków, szkoła ma nowoczesną bryłę, której wzór dla inwestycji miejskich zamieszczony był w 1934 roku w zeszytach Ministerstwa Wyznań i Oświecenia Publicznego. Powstał budynek skomponowany z kilku członów o różnej wysokości w kształcie litery L. Miał bardzo czytelną komunikację i dobrze doświetlone klasy. Poza nimi w szkole znajdowały się pracownie tematyczne, biblioteka, gabinet dentystyczny, pokój lekarski. Uczennice miały do dyspozycji salę gimnastyczną z szatniami i natryskami, pracownie fotograficzną i kinematograficzną. W szkole położono duży nacisk na urządzenia sanitarne i wymogi higieniczne znacznie przekraczające ówczesne normy.
Na zewnątrz budynku znajdowały się boiska do siatkówki i koszykówki, skocznia, dwa korty tenisowe. 

Projektanci dołożyli wiele starań nie tylko do zewnętrznego wyglądu budynku, ale także jego wyposażenia.  Specjalnie dla szkoły meble zaprojektował T. Nowakowski, a autorem koncepcji kolorystycznej wnętrz był Roman Szneider.

Spłonęła podczas powstania

Jako oceniło Biuro Odbudowy Stolicy szkoła podczas wojny uległa 50% zniszczeniu. Całkowicie spłonęła aula, sala gimnastyczna oraz umeblowanie. Remont i rozbudowa szkoły szła etapami. Najpierw, w 1946 roku, przystosowano wnętrza, później w 1960 roku, dobudowano budynek szkoły podstawowej oraz wolno stojącą salę gimnastyczną.

Co zachowało się sprzed wojny?

Obecnie, w wyniku postawienia nowych budynków, pierwotny rzut szkoły w kształcie litery L jest mało czytelny. Niektóre elewacje są zasłonięte. Natomiast rozplanowanie i funkcja pomieszczeń parteru i pięter nie uległy znaczącym przekształceniom.

W latach 2008-10 wymieniono w szkole całą oryginalną stolarkę okienną na PCV oraz częściowo stolarkę drzwiową wewnętrzną i zewnętrzną. Oryginalna zachowała się tylko na poziomie sutereny i parteru.

Z pierwotnego wyposażenia są natomiast wszystkie żelbetowe klatki schodowe z balustradami i o drewnianej posadzce – z klepek i desek. Uratowało się także wyposażenie auli z małą sceną. Oryginalna jest cześć podłóg klepkowych i lastrykowych w suterenie oraz balustrady tarasów.
Liceum Ogólnokształcące im. J. Słowackiego ujęte jest w gminnej ewidencji zabytków.
 

Liceum im. J. Słowackiego.
Zobacz galerię (7 zdjęć)
Liceum im. J. Słowackiego - elewacja zachodnia.
Karta ewidencyjna szkoły.
Karta ewidencyjna - zdjęcie schodów.
Karta ewidencyjna - widok szkoły przed wojną.
Wejście do szkoły.