null

Freta 49 - remont konserwatorski elewacji frontowej

Drukuj otwiera się w nowej karcie

Na fotografii elewacja i portal wejściowy kamienicy na ul. Freta 49

zestawienie zdjęcie elewacji i portalu wejściowego na ulicy Freta

Ulica Freta to droga łącząca Starą Warszawę i Nowe Miasto. Z biegiem czasu powstawało przy niej coraz więcej domów. Około 1770 roku drewnianą zabudowę ulicy zaczęły wypierać klasycystyczne kamieniczki.

Pod koniec XVIII wieku murowanych domów było już blisko 30. Powstawały kamienice przeważnie dwukondygnacyjne, o zwartej zabudowie, w stylu barokowym z elementami klasycystycznymi. Wtedy to wzniesiono kamienicę dla Józefa Karaszewicza, która w 1 poł. XIX wieku została przekształcona w stylu klasycystycznym. W 2 poł. XIX wieku nie została nadbudowana do trzech lub czterech pięter,  jak wiele sąsiednich kamienic. Dzięki temu przedwojenny wygląd budynku wpisywał się w powojenną koncepcję odbudowy ulicy Freta w duchu czasów stanisławowskich.

Dwupiętrowa elewacja ozdobiona jest pilastrami (płaskimi filarami, nieznacznie występującymi przed lico ściany) w wielkim porządku toskańskim (kolumny w tym porządku mają doryckie głowice). Jak widać na fotografiach archiwalnych, bez zmian pozostawiono układ otworów przyziemia i pilastrowy podział pięter, w trakcie odbudowy dodano jedynie trzecią facjatę (pomieszczenie na poddaszu z odrębnym zadaszeniem) z trójkątnym naczółkiem (szczytem) w dachu.

Lata odbudowy
W 1944 roku ulica Freta została całkowicie spalona, odbudowano ją w latach 1951-55. Kamienicę pod nr 49 zrekonstruowano w 1955 roku w nawiązaniu do wyglądu budynku sprzed zniszczenia. Autorem projektu odbudowy był Stanisław Szurmak, który po wojnie stworzył projekty większości kamienic usytuowanych po nieparzystej stronie ulicy.

Remont konserwatorski
Przed remontem elewacja kamienicy była bardzo zniszczona. Na skutek zawilgocenia muru oraz w wyniku korozji biologicznej i zasolenia, ubytki tynku na poziomie parteru sięgały aż 80 %.W 2020 roku wspólnota mieszkaniowa kamienicy przy ul. Freta 49 przeprowadziła remont konserwatorski elewacji frontowej oraz wykonała izolację fundamentów. Prace zostały wsparte dotacją m.st. Warszawy w wysokości blisko 67 tys. zł.

Elewacja, pierwotnie wykończona tynkiem barwionym w masie, została w późniejszym czasie pomalowana. W trakcie prac wzmocniono fragmenty zniszczonych tynków i odsłoniętych cegieł, wykonano tynki renowacyjne na poziomie parteru i całą elewację wykończono tynkiem barwionym w masie. Nowa izolacja pionowa i pozioma fundamentów zabezpiecza budynek przed podobnymi zniszczeniami w przyszłości.

Remont przeprowadzony przy współudziale środków z dotacji m.st. Warszawy przyczynił się do powstrzymania groźnych dla zabytku procesów niszczących i przywrócił kamienicy wygląd z czasów powojennej odbudowy.

zniszczona elewacja
Zobacz galerię (4 zdjęć)
elewacja po remoncie
drzwi wejsciowe z opaską kamienną brudne i zaniedbane
drzwi wejściowe z odnowioną kamienną opaską wokół