null

Błękitna Tarcza - międzynarodowy znak ochrony zabytków

Drukuj otwiera się w nowej karcie

grafika dekoracyjna

Biało-niebieskie tabliczki „Zabytek chroniony prawem”, służące oznakowaniu budowli znajdujących się w rejestrze zabytków, ma już 67 lat. Właściciele nowo wpisanych obiektów mogą je odbierać w siedzibie Biura Stołecznego Konserwatora Zabytków przy ul. Nowy Świat 18/20.

Symbol ochrony zabytków, określony w konwencji haskiej z 1954 roku, został zaprojektowany przez prof. Jana Zachwatowicza. W latach 1945-57 był on generalnym konserwatorem zabytków i ważną postacią w środowisku konserwatorskim.

Międzynarodowa konwencja o ochronie dóbr kultury w razie konfliktu zbrojnego wprowadziła to oznakowanie, aby zapewnić im ochronę podczas ewentualnej wojny. Polskie prawodawstwo przyjęło i zaadaptowało znak do oznaczania zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków.

Wzór znaku został szczegółowo określony w Rozporządzeniu Ministra Kultury z 9 lutego 2004 roku. Tabliczkę wydaje starosta działający w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Stołeczny Konserwator Zabytków dysponuje tabliczkami do umieszczenia na obiektach wpisanych do rejestru zabytków znajdujących się na terenie Warszawy. Błękitną Tarczę na obiekcie chronionym montuje jego właściciel.

Gdzie przytwierdzić Błękitną Tarczę?
Emblemat powinien zostać zamontowany blisko numeru adresowego budynku. Jeżeli takiego nie ma, należy przykręcić tabliczkę w dobrze widocznym miejscu, najlepiej na elewacji frontowej.

Błękitna Tarcza nie może konkurować z innymi elementami na budynku, takimi jak szyldy i reklamy. Nie należy przytwierdzać tabliczki na detalach architektonicznych. Przy montażu trzeba postępować ostrożnie, aby w jak najmniejszym stopniu ingerować w materię zabytkowej elewacji.