null

Lucjan Żeligowski

Drukuj otwiera się w nowej karcie

Lucjan Żeligowski

Lucjan Żeligowski, (ur. 17 października 1865 r. w Oszmianie, zm. 9 lipca 1947 r. w Londynie)

Honorowy Obywatel Warszawy od 21 października 1920 roku.

Generał broni Wojska Polskiego.

W 1885 r. wstąpił do armii rosyjskiej. Był uczestnikiem wojny rosyjsko-japońskiej (1904-1905). Podczas I wojny światowej, awansowany do stopnia pułkownika, dowodzi 261. Pułkiem Piechoty. Po rewolucji lutowej w 1917 r. jako jedyny z organizatorów wojska polskiego w Rosji najpierw dowodził brygadą w 1. Korpusie Polskim, następnie w 1918 r. tworzył oddziały polskie na Kubania. W kwietniu 1919 r. powrócił do Polski na czele 4. Dywizji Strzelców Polskich. Przyjaciel Józefa Piłsudskiego, podczas wojny polsko-rosyjskiej najpierw został dowódcą frontu litewsko-białoruskiego, potem grupy operacyjnej, wreszcie 10. Dywizji Piechoty. W października 1920 r. mianowany dowódcą 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, na jej czele zajął Wilno i utworzył Litwę Środkową. Podczas tzw. buntu Żeligowskiego na czas tej operacji "wypowiedział posłuszeństwo" Naczelnemu Wodzowi (w rzeczywistości akcja, której pomysłodawcą był marszałek, miała na celu przyłączenie Wilna do Polski). W latach 1921-1925 pełnił w Warszawie funkcję inspektora Armii, a następnie w latach 1925-1926 ministra spraw wojskowych. W 1923 r. otrzymał awans do stopnia generała broni. Poparł przewrót majowy. W roku 1927 przeszedł w stan spoczynku. W 1930 r. opublikował książkę Wojna w roku 1920. Wspomnienia i rozważania.

Jako cywil brał udział w Wojnie Obronnej w 1939 przy dowództwie Frontu Południowego, po czym przedostał się do Francji, a w 1940 r. do Wielkiej Brytanii. Był członkiem Rady Narodowej Rządu Polskiego, przewodniczącym Komisji Wojskowej oraz Kanclerzem Kapituły Orderu Virtuti Militari. Po zakończeniu wojny zadeklarował powrót do kraju, ale w trakcie przygotowań do podróży zmarł. Zgodnie z jego wolą ciało przewieziono do Warszawy i pochowano na cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Odznaczony m.in.: Krzyżem Komandorskim i Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Niepodległości z Mieczami i Krzyżem Walecznych czterokrotnie. 

>> english version