null

2022 Rokiem Mirona Białoszewskiego

Drukuj otwiera się w nowej karcie
Projekt druku stanowiska oraz uzasadnienie.

Podczas LX sesji Rady m.st. Warszawy, stołeczni radni zaapelowali do Prezydenta m.st. Warszawy o podjęcie działań mających przypomnieć warszawiankom i warszawiakom postać Mirona Białoszewskiego.

W 2022 roku przypada setna rocznica urodzin i trzydziesta dziewiąta rocznica śmierci Mirona Białoszewskiego, wybitnego poety, mieszkańca naszego Miasta. Rada m.st. Warszawy pragnie oddać hołd wybitnemu warszawiakowi, ustanawiając rok 2022 Rokiem Mirona Białoszewskiego. Organizacja obchodów rocznicowych oraz wydarzeń kulturalnych i społecznych będzie okazją do uczczenia tego wyjątkowego artysty, a przede wszystkim upowszechnienia jego poezji, prozy oraz dzieł scenicznych.
 
Przedstawicielką wnioskodawców była radna Klubu KO w radzie m.st. Warszawy Agnieszka Wyrwał.
 

Fragment uzasadnienia wprowadzenia stanowiska.

Miron Białoszewski poeta, prozaik, dramatopisarz i aktor teatralny, urodzony, tworzący i zmarły w Warszawie (1922-1983)

Przez całe życie pozostał „poetą osobnym”, którego nie udało się krytykom wpisać do żadnej szuflady oznaczonej terminem definiującym przynależność do jakiejkolwiek grupy twórczej czy nurtu.

Mimo że generacyjnie związany z pokoleniem wojennym (m.in. Krzysztofem Kamilem Baczyńskim, Tadeuszem Różewiczem, Zbigniewem Herbertem, Tadeuszem Gajcy), znacznie odbiegał od nich poetyką własnej twórczości.

Z wyboru outsider, unikał wiązania się z organizacjami i grupami poetyckimi, nie uczestniczył również w życiu politycznym Warszawy.

Wypracował własny styl, w którym oprócz związków z XX-wieczną awangardą odnaleźć można przede wszystkim pogłębioną refleksję nad językiem. Dlatego określano go najczęściej mianem „poety lingwistycznego”.

Był też twórcą na wskroś warszawskim. Koleje losu, czas wojny, dramat powstania warszawskiego, a także powojenna aktywność zawodowa i twórcza sprawiały, że mieszkał kolejno na Woli, Starym Mieście, Śródmieściu, Saskiej Kępie. Aktywność twórczą rozwijał także na Ochocie, gdzie w 1955 r. wraz z Lechem Emfazym Stefańskim i Bogusławem Choińskim założył prywatny, eksperymentalny Teatr na Tarczyńskiej. Po jego rozpadzie w swoim mieszkaniu na pl. Dąbrowskiego założył Teatr Osobny, wraz z malarzem Ludwikiem Heringiem i aktorką Ludmiłą Murawską. Napisał do niego m.in. „Działalność”, „Osmędeuszy”.

Przez wielu czytelników Białoszewski kojarzony jest głównie z napisanym prozą „Pamiętnikiem z powstania warszawskiego”. „Pamiętnik...” to obraz grozy powstania warszawskiego oglądanej oczami ludności cywilnej, gdzie radość miesza się z tragedią, a heroizmem jest trud codziennego bytowania. Jakże odległy od jakiegokolwiek lirycznego patosu. Fotografowanie rzeczywistości, ludzkich emocji i zachowań to także jeden z wyróżników jego poezji. Język tych wierszy sięga często po mowę wykolejoną, zakłóconą błędem lub nieporadnością, bełkotliwą gadaninę, przejęzyczenia i przypadkowe zbiegi okoliczności językowych, inercję i automatyzm. Odwoływał się często do języka mówionego, potocznego i dziecięcego. Jego twórczość jest jak niepozowana fotografia warszawiaków lat 40., 50., 60. i 70. Często może nieładna, ale zawsze prawdziwa i przez to fascynująco ciekawa.

Miron Białoszewski wpisał się na trwałe w kulturowy dorobek naszego miasta.