null

Kredyt, pożyczka i kredyt konsumencki – czy się różnią?

Drukuj otwiera się w nowej karcie

W języku potocznym określenia „pożyczka” i „kredyt” stosowane są zamiennie. 

W rzeczywistości to inne umowy i tym samym różne usługi finansowe. 

 

Pożyczka. Sama umowa pożyczki obejmuje przekazanie określonej ilości pieniędzy albo innych rzeczy oznaczonych co do gatunku z obowiązkiem ich zwrotu. To umowa cywilnoprawna, regulowana przepisami kodeksu cywilnego i ustawy o kredycie konsumenckim. Pożyczkobiorca sam decyduje o rozdysponowaniu  pieniędzy pochodzących z umowy pożyczki. Pożyczka nie musi być udzielona przez bank – może jej udzielić w zasadzie każdy. Jeśli kwota pożyczki przekracza 500 zł powinna być stwierdzona pismem.

Przykłady pożyczek:

• Pan Marek wziął tzw. chwilówkę, czyli pożyczkę w firmie pożyczkowej.

• Pani Mariola pożyczyła od sąsiadki 1000 zł.

• Pan Henryk zawarł z bankiem umowę pożyczki.

 

Kredyt to czynność bankowa, regulowana przepisami prawa bankowego. Polega na oddaniu do dyspozycji klienta określonej kwoty przeznaczonej na ustalony w umowie cel. Przedmiotem umowy kredytu mogą być wyłącznie środki pieniężne. Środki pochodzące z kredytu trzeba wykorzystać zgodnie z warunkami umowy i zwrócić wykorzystany kredyt wraz z odsetkami i prowizjami. Umowa kredytu wymaga formy pisemnej i musi zawierać określone przepisami prawa elementy.

Przykłady kredytów:

• Pan Mariusz zawarł z bankiem umowę kredytu hipotecznego.

• Pani Beata chciała kupić samochód na raty. Zawarła umowę kredytu w banku na zakup samochodu.

 

Innymi słowy, pieniądze otrzymane od pożyczkodawcy możesz dowolnie rozdysponować. Przy umowie kredytu otrzymujesz określoną kwotę, którą możesz wykorzystać na ustalony umownie cel. Kredyty mogą być oferowane wyłącznie przez banki i SKOKi. Pożyczka może być udzielona zarówno przez bank, jak i firmę pożyczkową, a nawet osobę prywatną. 

Ze względu na cel i charakter kredytu można wyróżnić ich kilka rodzajów, m. in. kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym (tzw. debet), kredyt odnawialny, kredyt hipoteczny, kredyt konsolidacyjny.

Kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym, popularnie nazywany debetem, polega na przyznaniu limitu kredytowego w rachunku bieżącym. Właściciel rachunku może wykonywać dyspozycje nie tylko co do środków znajdujących się na rachunku, ale także środków przyznanych w określonej umową kwocie. Spłata następuje w terminach określonych w umowie ze środków wpływających na rachunek. 

Zbliżony do ww. kredytu w rachunku jest kredyt odnawialny. Polega na przyznaniu limitu kredytowego w rachunku w określonej umową wysokości, jednak z możliwością jego wielokrotnego wykorzystania. Wpłynięcie środków na konto po wykorzystaniu części lub całości limitu powoduje zmniejszenie zadłużenia, tym samym zwiększając dostępny limit kredytowy. 

Kredyt hipoteczny to kredyt zabezpieczony hipoteką, z reguły długoterminowy i zaciągany w celu sfinansowania zakupu lub budowy mieszkania lub domu. Zabezpieczeniem kredytu jest wpis hipoteki do księgi wieczystej nieruchomości.

Kredytem konsolidacyjnym jest natomiast kredyt przeznaczony na spłatę zaciągniętych kredytów i pożyczek. Dotychczas zaciągnięte przez ciebie zobowiązania mogą zostać połączone w jeden kredyt. Spłacasz wówczas jedno zobowiązania w jednej racie.

Przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł (albo równowartość tej kwoty w innej walucie), udzielony konsumentowi przez profesjonalną instytucję finansową. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności:

• umowę pożyczki;

• umowę kredytu;

• umowę o płatnym odroczeniu konsumentowi terminu płatności;

• umowę o kredyt na rzecz osoby trzeciej, gdy konsument zobowiązuje się do zwrotu środków,

• umowę o kredyt odnawialny.

Kredytami konsumenckimi są zatem pożyczki i kredyty udzielane konsumentom - osobom prywatnym przez profesjonalistów - banki,  SKOKi i instytucje pożyczkowe. Na potrzeby szczególnej ochrony interesów konsumentów do tego typu umów mają zastosowanie odrębne przepisy ustawy o kredycie konsumenckim.

 

Podstawa prawna:
art. 720 – 724 Kodeksu cywilnego
art. 69 i 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe
art. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim