null

Pożegnanie Zofii „Sosenki” Czekalskiej

Drukuj otwiera się w nowej karcie
Autor: Szymon Pulcyn

14 maja zmarła bohaterka powstania warszawskiego – Zofia Czekalska, pseudonim „Sosenka”. Dzisiaj pochowano zasłużoną warszawiankę na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Żegnała ją rodzina, przyjaciele i władze miasta.

Z wielkim smutkiem i żalem przyjąłem wiadomość o śmierci Zofii Czekalskiej ps. „Sosenka”. Chciałbym wyrazić swoje najgłębsze wyrazy współczucia z powodu straty kogoś tak zasłużonego i niezwykłego. Pani Zofia była prawdziwą bohaterką, której odwaga i poświęcenie w czasie Powstania Warszawskiego pozostaną na zawsze w naszej pamięci. Jej niezłomna postawa, miłość do ojczyzny oraz gotowość do walki o wolność były i zawsze będą dla nas wszystkich wzorem do naśladowania – napisał w liście prezydent Rafał Trzaskowski, którego treść odczytał wiceprezydent Tomasz Bratek podczas uroczystości pogrzebowych. - Jej odejście to ogromna strata dla całej społeczności, ale również dla każdego, kto miał zaszczyt ją znać. Pani Zofia pozostanie w naszych sercach jako symbol odwagi i nieugiętej woli walki o lepszy świat, ale także jako osoba niezwykle skromna, serdeczna i otwarta na innych ludzi – dodał Prezydent.

W uroczystościach wzięli udział przedstawiciele władz państwowych, władz miasta, harcerze oraz koledzy i koleżanki Zofii Czekalskiej z czasów powstania warszawskiego. Tak wspominał ją Janusz Walędzik, pseudonim „Czarny” ze zgrupowania Chrobry II:

Zofia była naprawdę wspaniałym człowiekiem, zawsze uśmiechnięta, energiczna i wszędzie było jej pełno. Jako sanitariuszka w powstaniu pomagała rannym powstańcom, a jako łączniczka roznosiła pocztę. Kochała ją młodzież, wszyscy ją kochaliśmy. Dziś jest nam bardzo smutno, bo była bardzo dobrym człowiekiem.

Zofia Czekalska, pseudonim „Sosenka”, urodziła się 6 lipca 1923 r. w Tomaszowie Mazowieckim. W wieku 13 lat wstąpiła do harcerstwa, które ukształtowało jej charakter, wartości i cele. Gdy wybuchła II wojna światowa miała 16 lat, a na krótko przed powstaniem warszawskim przeniosła się do stolicy. Dołączyła do zgrupowania Chrobry II jako łączniczka. Po wojnie pracowała w warszawskich teatrach szyjąc kostiumy sceniczne.